• هدف کلیدی: رشد سریع دارایی، مدیریت بدهی، محکم کردن طرح بازنشستگی
• نرخ پس‌انداز: ۲۰-۳۰٪ درآمد
• تخصیص دارایی: سهام ۶۰-۷۰٪ + اوراق قرضه ۳۰-۴۰٪
• اولویت: حداکثر استفاده از پس‌انداز مستمری (حد کسر مالیاتی) → مدیریت IRP/مستمری کاری → توازن بین صندوق‌های مسکن و بازنشستگی

• هدف کلیدی: حفظ وجوه بازنشستگی، تنظیم ریسک، طرح مشخص بازنشستگی
• نرخ پس‌انداز: ۳۰٪ یا بیشتر از درآمد
• تخصیص دارایی: سهام ۴۰-۵۰٪ + اوراق قرضه ۵۰-۶۰٪
• اولویت: مشخص کردن زمان/وجوه بازنشستگی → تخصیص مجدد دارایی (افزایش نسبت دارایی‌های امن) → ایجاد استراتژی مزایای مستمری ملی

• هدف کلیدی: انتقال منابع درآمد، تضمین جریان نقدی پایدار
• تخصیص دارایی: سهام ۳۰٪ + اوراق قرضه ۵۰٪ + دارایی‌های نقدی ۲۰٪
• اولویت: تصمیم‌گیری در مورد زمان/روش مزایای مستمری → بیمه سلامت و طرح مراقبت طولانی‌مدت → ایجاد استراتژی مدیریت جریان نقدی

بهترین زمان هرچه زودتر است. شروع در ۲۰-۳۰ سالگی به شما امکان می‌دهد با مقادیر کم به دلیل اثرات سود مرکب، وجوه کافی بازنشستگی جمع کنید. برای مثال، شروع در ۲۵ سالگی با ۳۰۰ هزار وُن ماهانه می‌تواند تا ۶۵ سالگی حدود ۸۰۰ میلیون وُن (با فرض بازدهی سالانه ۵٪) جمع کند، اما شروع در ۳۵ سالگی نیاز به ۶۵۰ هزار وُن ماهانه برای همان مقدار دارد.

مستمری ملی به تنهایی برای پوشش هزینه‌های زندگی بعد از بازنشستگی ناکافی است. نرخ جایگزینی درآمد فعلی مستمری ملی حدود ۳۰٪ است، با متوسط مزایای ۵۰۰-۷۰۰ هزار وُن ماهانه. برای بازنشستگی پایدار، مهم است که منابع مختلف درآمد مانند مستمری کاری، مستمری شخصی و پس‌انداز شخصی را آماده کنید.

تخصیص بهینه دارایی بر اساس سن، تحمل ریسک و سال‌های باقی‌مانده تا بازنشستگی متفاوت است. معمولاً هرچه بازنشستگی دورتر باشد، نسبت سهام بالاتر؛ هرچه بازنشستگی نزدیک‌تر باشد، نسبت اوراق قرضه و دارایی‌های امن بالاتر توصیه می‌شود. راهنمای تقریبی بر اساس سن "۱۱۰ - سن = نسبت سهام (٪)" است، اما باید بر اساس شرایط و ترجیحات شخصی تنظیم شود.